കൊഴിഞ്ഞതൂവല്
ഇരുളിന്റ്റെ തോണിയില് യാത്രചെയ്യ്ന്നു നീ
ഇനിയും മരിക്കതൊരുഓര്മ്മ പോലെ
കനലാര്ന്ന പാതയില് നിന് കാല്പാടുകള്
നിറമാര്ന്ന സ്വപ്നങ്ങള് പന്ഗുവച്ചു
ചിന്നി ചിതറുന്ന മഴയുടെ മര്മരം
എങ്ങിരുന്നാലും നീയറിഞ്ഞു
മഴയുടെ മായികാ ഭംഗിയില്
നിന്റെആത്മാവും വീണലിഞ്ഞു
ഒരു ചെറു മന്ത്രനമായ് വീണുടയുന്ന തുള്ളിയും
നിന്റെ മോഹങ്ങള് പകര്ന്നു തന്നു
ഓരോരോ യാത്രയും ഒപ്പിയെടുത്തു നീ
മഴയുടെ വശ്യ സുഗന്തംപകര്ത്തി വച്ചു
ഓരോച്ചുവടിലും നീയടുക്കുമ്പോലും
നിന്നെ തനിച്ചാക്കി പോയ്മറഞ്ഞു
ഭൂമിതന് ആത്മാവിന് സൌന്ദര്യസ്വപ്നം
നിന്റ്റെതായ് മാറ്റുവാന് നീ ശ്രമിച്ചു ...
ആരിലും പകരാതെ നുകരാത്ത സത്യങ്ങള്
നിന്നിലെ ആവേശമായ് മാറ്റിയതെന്ന് ?
ഒടുവിലാ സൌധര്യത്തില് വീന്നലിഞ്ഞപോള്
ബാക്കിയായ് നിന് ചിത്രങ്ങള് മാത്രമല്ലോ !
പ്രസിദ്ധ ഫോട്ടോഗ്രാഫര് വിക്ടര് ജോര്ജ് ന്റെസ്മരണാര്ത്ഥം .......................
No comments:
Post a Comment
അഭിപ്രായങ്ങള് കുറിക്കുക