ബോണ്സായ്
മാനം മുട്ടെ ഉയര്ന്നു നിന്നു ഞാന് ഒരുകാലത്ത്
ആയിരങ്ങള്ക്ക് തണലേകി
എന്റെ ചില്ലകളില് പക്ഷികള് പറന്നിറങ്ങി
രാവിന്റെ യാമങ്ങളില് അവര് കൊക്കുരുമി
വെള്ളി വെളിച്ചത്തിനകലെ സല്ലിച്ചു
എല്ലാം എനിക്കിന്ന് നഷ്ട സ്വപ്നം
എന്റെ കൈകള് മുറിചകറ്റി
എന്റെ കാല്കള്ക്ക്ക്കുച്ചു വിലങ്ങുമിട്ടു
എന്റെ സ്വപ്നങ്ങള് തച്ചുടച്ചു
എന്തിനീ കൊടും ചതി എന്നോട് ചെയ്തു
എന്താ ജന്മത്തെ നിഷ്പ്രഭമാക്കി
എന്നെയീ ചട്ടിക്കുള്ളില് അടക്കി
പുതിയൊരു പേരും പുതിയ രൂപവും
അഭംഗി തന് പാത്രമാക്കിയെങ്ങിലും
ഭംഗിക്കായ് വീടിന്റെ ഉള്ളിലുറക്കി
നാളെ ,നിന് കൈകളില് വിലങ്ങു വീഴട്ടെ
കാല്കള് തന് നീളം കുറയട്ടെ
ഇനിമേല് നീ കുഞ്ഞനവട്ടെ
എഗ്ഗിലെ നീയറിയു എന്റെ നഷ്ടത്തിന് വില ..............
No comments:
Post a Comment
അഭിപ്രായങ്ങള് കുറിക്കുക